AĞUSTOS 2020

Neredeyse ay bitiyor ben daha yeni yazıyorum yazıklar olsun mu bana :(

Of be sevgili okurcum çok canım sıkkın ne yapayım 200 yılda bir denk gelen pandeminin bizi bulması çok acı değil mi :( Ya en ufak bir adım atmaya kalksam dışarı bin kere düşünüyorum. Çocuğum oraya dokunma buraya dokunma yıldım bezdum :( Rabbim biz bu işle gerçekten baş edemiyoruz sen bizlere acı da al artık şu virüsü üzerimizden :(

Neyse sevgili pek sevgiliiii okurcumlar gelelim temmuz dökümüne. Aslında güzel bir ayı geride bıraktım. Levent dört oldu aile içinde doğum günü kutladık. Sonra bol bol iş hafta sonları da çocukları parka ve kumsala götürdük. Akşam üzeri kumsallar boştu bizimkiler de bol bol kumla oynadı. Sonra malumunuz bayramdı ve ben üç buçuk atarak Kayseriye gittim. Eşimin ailesi orada aylardır görüşmüyoruz. Çocukları çok özlediler biz de gidelim dedik ama sorun nasıl gittik. Ben zaten pimpiriklikte bir dünya markasıyım. Kolonya ve maske ile yaşadım diye bilirim :( Ay ne zor be ne zor... Ayrı kalmak dosttan insandan :(

Kayseri de genel de köyde ve bahçedeydik başka kimseleri de görmedik şükür. Aslında nasıl iyi geldi doğa anlatamam. Bu sefer bambaşka geldi her yer bana sanırım karantinanın etkileri ben de yeni çıkıyor. Tarımla uğraşmak bağ bahçe anlam kazandı bu tatilde yetermiş be ufacık bahçe doyuruyormuş insanı...

Hava da güzeldi şansımıza 4 gün kalıp geri döndük. Bazı insanlar aşırı dikkatliydi bir benzin istasyonu her maskesiz gireni bıkmadan usanmadan uyardı. Hala maskesiz insanları görmek beni çıldırtıyor. Maskeni tak deyince de o sırıtış yok mu kafasını duvara sürtüp kıvılcım çıkartacaksın onlardan (Yılan Hikayesi izleyenlerin gözleri yaşlı :( )

Öyle işte sevgili okurcum sonrası kürkçü dükkanı işe geri dönüş.Sanırım ağustosta da izin alıp biraz kafa dinlemem lazım. Sizler de ne var ne yok bakalım umarım her şey yolundadır. Şimdilik hoşça ve huzurla kal oralarda...

SEVGİLİ GÜNLÜK / 5

Eskiden yani doğum iznimden önce böyle bir yazı dizim vardı sevgili okur sen hatırlamazsın ama ben hatırlatayım :)

O zaman merhaba sevgili okurcum.

Hafta dokümanlarını yaptığım sevgili günlük yazılarıma geri döndüm. Neler oluyor neler yapıyorum işte az sonra burada !!!

Aslında pek de parlak bir hafta geçirdiğim söylenemez tek tesellim dört günlük tatile çıkıyor olmam neden mi yarın 30 ağustos eee bu kızında pazartesi süt izni var yaa etti mi sana dört gün :)

Umarım güzel geçer evdeyiz ama evde olmak bile bazen o kadar güzel ki...

Geçen iki haftayı bol hastalıkla atlattık bitti gitti şükür. Evde durumlarda Levent Kerem'i çok kıskanıyor :( Bunun normal olduğunu biliyoruz ama yine de çok üzülüyorum :( Sürekli dayak yiyor sevgili Keremikom :( İnşallah az da olsa azalır ve çocuğa vurmaktan vazgeçer :(

Geçen akşam kız kardeşlerim ve çocuklarla açık hava bir avm'ye gittik. Bir iyi geldi bir iyi geldi anlatamam. Gezdik yemek yedik az buçuk alışveriş yaptık. Bir de kırtasiye ayıya her taraf defter kalem dolu sürekli gözlerimden kalpler fışkırdı :D

Pazartesi günü akşamda kına gecesi var Keremikoyu bırakıp kavalyem Levent ile geceye katılmayı planlıyorum :D

Yazda yavaştan bitiyor ve sevgili okur beni inceden bir hüzün aldı bile :(

Neyse kış gelmezse bir sonraki yaz için sevinemem değil mi :)

Ay akşama da ne pişirsem acaba yaaağ :(

İşte böyle sevgili okurcum bakalım neler olacak neler bitecek... Haftaya görüşmek dileğiyle hoşça ve huzurla kal...

ÖZLEDİM !

Doğurdum !
Yaşıyorum !
Dönecem !
Özledim stop !

DOĞUM İZNİNDEN İŞE DÖNÜŞ

Bakmayın böyle kolay bir başlık attığıma. Alt başlığa indiğiniz zaman içinde bolca gözyaşı bolca hüzün olduğunu göreceksiniz.
Her çalışan annenin kabusu sanırım doğum izninden işe dönmek. Nasıl olacak bebeğim bensiz ne yapacak ya ben onsuz ne yapacağım. Hatta ben tüm doğum iznimi rezil ettim ben işe başlarken ne olacak diye düşüne düşüne.

Sanırım tatilimden bu yüzden pek zevk alamadım hep o kara günü bekledim durdum.

Eee sayılı gün çabuk geçmedi mi geçti tabi...

Allah'dan bebeğim emin ellerdeydi annem bakacaktı. Aslında işimi bırakmayı o kadar çok düşündüm ki anlatamam. Ama hem işim çok iyi hem ben severek yapıyorum hem de işi bırakmak  beni mutsuz edecek. Biraz da yaşayıp görmek için işe başladım sanırım hep olmazsa bırakırım düşüncesi benimle birlikte.

İlk gün hep en zoru diye düşündüm ama ilk gün şaşkınlıktan pek bir şey anlamıyor insan. İş ortamına dönüş sohbetler sonra erken eve dönüş derken geçip gitti bile gün. Meğer en zoru ikinci günmüş. Ah ne ağlamak ne ağlamak... Bu acının tarifi yok sanki kalbini yerinden söküyorlar. Beynim bile yardımcı olmadı bu konu da sürekli kötü senaryolar üretti durdu. İşe dönerken benim gibi annelerin yazılarını okudum çoğunun tavsiyesi ilk günler makyaj yapmayın ya da su geçirmez ürünler kullanın sanırım çok haklılar. İlk hafta kabus gibi geçiyor ağlama nöbetleri sürekli bebeğini aramak resimlerine bakmak...

İkinci hafta daha kabul edilebilir oluyor. Sanırım gittikçe alışıyorsun ama alışmak istemiyorsun sanki alıştıkça bebeğinden kopuyorsun gibi oluyor. Ama öyle değil önemli olan bebeğinle çok vakit geçirmek değil kaliteli vakit geçirmek. Sen mutluysan bebeğinde mutlu oluyor. 

Sevgili okuyan eğer bu durumdaysan biraz sabır gerekiyor sanırım ve alışıyorsun...